Wintervast tot het vriest: er is altijd iemand die erin trapt

„Zijn ze blijvend?” vraagt ze hoopvol. Een bosje paars struikgewas in haar hand.

„Ja, maar alleen tot eind mei, begin juni,” zegt hij met dat zelfverzekerde Utrechtse gemak.

Haar „oh” is nauwelijks verstaanbaar.

 

Mooi. Met een deadline.

Drie voor een tientje.

„Bloeit gigantisch”, „erg fleurig”, „zeer gezellig”, „wintervast.”

Gele kaartjes schreeuwen beloftes over Janskerkhof.

Iemand trapt er altijd in.

„We zijn vanmiddag een tweede ronde tulpen wezen halen,” zegt Tom, zichtbaar trots.

Duurder of niet: de vaas moet vol.

„Het is mooi om te zien hoe mensen terug blijven komen.”

Voor de bloemen en voor elkaar.

„Mensen maken er echt een uitje van. Even naar de markt, een praatje maken.”

Vaste gasten die denken dat ze hier thuishoren. Toeristen die dat zeker weten. En mensen die hier per ongeluk belanden en doen alsof dat de bedoeling was.

Maar het werkt twee kanten op.

Voor Alwina is dat precies de reden om hier te staan.

Roze lippen, bloemige sjaal en verwilderd haar. Op een kaasmarkt zou ze opvallen. Hier klopt het precies.

Geraniums? Nog niet.

„Het is zo fijn om mensen blij te maken,” zegt ze, „en ondertussen blijf je zelf ook een beetje onder de mensen.”

Alsof dit iets is dat zomaar kan verdwijnen als je even niet oplet.

Waarom Jan hier staat? Dat is simpel.

„Mijn grootvader deed het. Mijn vader deed het. En nu sta ik hier.”

Alsof het nooit anders heeft gekund.

Bloemen verwelken. Dit niet.

Toch?

„Ik denk dat je nu goed zit,” zegt hij terwijl hij trefzeker een laatste chrysant in het boeket steekt.

Ze lacht kort, alsof ze dat al hoopte.

„Ja, ik denk het ook,” zegt ze, en houdt het bosje vast alsof de keuze daarmee vastligt.

Wintervast? Een illusie tot het vriest.

Maar nu staat het in bloei.

En dat is genoeg.