Peter, Cheryl en de stad waar ik woon

„Madame, où est le Bozar?” Tot mijn eigen verbazing weet ik het antwoord. „Oui, tout droit et à gauche!”

Een voordeel van toeristen in je „eigen” stad: even de Franstalige local uithangen. Dat goede gevoel verdwijnt snel zodra er een bus toeristen wordt leeggekieperd. Ik struikel over Peter die midden op straat zijn broek afritst. En door mijn koptelefoon hoor ik Cheryl haar man uitkafferen omdat hij alwéér een foto maakt waarin haar onderkin de hoofdrol speelt. „Merde.”

Mijn hartslag gaat omhoog.

Mijn stappen worden groter.

En mijn gezichtsuitdrukking begint verdacht veel op die van Cheryl te lijken.

Maar net zo zeldzaam als dat ik in het Frans kan antwoorden, sta ik soms zelf stil. Net als Peter. Ik kijk om me heen. „Ah,” denk ik. “Dus dáárom is die bus hier net geleegd.”

De gele paraplu’s wijzen niet alleen de toeristen, maar ook mij de weg. Noem het un retour à la réalité. De stad is blijkbaar niet alleen functioneel, maar ook mooi. Klote alleen dat ik daar die toeristen voor nodig heb.