et is grappig. Paradoxaal. We twijfelen aan onszelf, maar geloven heilig in een stappenplan voor geluk: „Als ik mijn 10.000 stappen per dag haal, dan blijf ik gezond.” „Als de date slaagt, dan ben ik compleet.” „Als ik dat huis

heb gekocht, dan heb ik zekerheid.”

Concreet:

​​

​

Waarbij Y een voorbode is van geluk. Schijnt.

​​

Blijkbaar geloven we dat geluk zich laat uitrekenen. Wat als we die formule iets realistischer maken? Als mijn 4-HAVO-kansberekening klopt, ziet dat er ongeveer zo uit:

​

​​

​

Elke P varieert hierbij tussen 0 en 1. Hoe dan ook, op oneindig veel manieren. Dat maakt P(Y|X) = 1 niet onmogelijk, maar wel zeer, zéér onwaarschijnlijk. We gaan nog een klein stapje verder. „Gelukkig” is niet één factor bepalend voor ons geluk:

​

​

​

 

​Simpel? Nee.

 

Laatst, terwijl ik Good Will Hunting keek, besefte ik weer dat ik wiskunde simpelweg niet begrijp. Het formuleert letterlijk zelf „problemen” om ze zelf op te lossen. Nu ik erover nadenk, menselijker wordt het niet. Focussen op het negatieve, om vervolgens een positief tegengewicht te vinden. Zo kom je uit bij een mooi evenwicht.

​​

Waarom haal ik deze formule dan aan, als ik hem eigenlijk niet geheel doorgrond? Om te laten zien dat „Y = geluk” een rommeltje van oneindig veel factoren is. En de kans dat je precies „perfect geluk” raakt? Wiskundig nul.

 

Da’s klote, denk je dan. Tenzij je het anders bekijkt. Tenzij het streven naar perfectie wordt losgelaten. Want bestaat perfectie niet pas omdat je het kunt onderscheiden van de „rest”? En perfectie dus simpelweg niet kan bestaan zonder het imperfecte? Of, om maar in clichés te spreken: zonder dalen geen pieken.

 

Goed, dat is in ieder geval hoe ik erover denk. En om bovenstaande kansberekening er nog maar eens op los te laten waarbij „Y = andere mensen herkennen zich hierin” of, nog beter, „Y = andere mensen herkennen zich hierin én willen hier wat over lezen”, is de kans dat ik hierin „perfect pech” heb, wiskundig 0. En dus begin ik dit blog.

​

Om een contrast te bieden tegen het alsmaar willen optimaliseren. Tegen het dichotome denken waar ik mijzelf herhaaldelijk op betrap: „succes” vs. „op je bek gaan”. Een zoektocht naar het mooie in het klote. Het klote in het mooie. Het gekloot om tot wat moois te komen. Het mooie dat uiteindelijk klote blijkt. Mooi door de kloterigheid. Wat is er mooi én klote tegelijk? Om te vieren dat … het leven?

​

Het leven.

​

Da’s pas mooi. Klote.

​