k zie mezelf graag als optimist. Ik denk liever in mogelijkheden dan in limitaties. Ik probeer een je-ne-sais-quoi uit te stralen. Soms een spring-in-het-veld. Intuïties wil ik volgen, altijd met een glimlach. Niet woorden, maar daden.

Hoe ik mezelf in eerste instantie liever niet zie? Als een overdenker. Alles precies onder controle willen houden, in de hoop negatieve uitkomsten te vermijden.

Maar ik zou liegen als ik zei dat dit niet is wie ik óók ben. Misschien is dat ook waarom juist neurowetenschap mij zo aantrok: alle mogelijke omgevingsfactoren zo gelijk mogelijk houden, tot aan de hersenactiviteit toe. Om precies aan te kunnen wijzen: “dit gebeurt met een reden.” Alsof het leven zich daar iets van aantrekt.

En toch: de gebeurtenissen die ik het minst onder controle had, lieten me het meest voelen dat ik leef. Intens verdriet na een vroeg verlies, maar verbonden met minstens zoveel liefde. Nieuwe plekken die heimwee oproepen, maar me tegelijkertijd thuis laten voelen. Eenzaamheid in mijn belevingswereld, maar groeiend vertrouwen dat ik op mezelf kan terugvallen.

“Ik denk, dus ik besta.” Als ik de heer Descartes mag geloven, is dat denken, na wat nadenken, helemaal niet zo verkeerd.

Ik besta.

​

Ondanks het mooie.

Dankzij het klote.