Regels die niet de mijne zijn: Nu. Even. Niet.

In mijn dromen ben ik nog ergens anders. Tot een klagend onderbuikgevoel me wakker maakt. Twee ibuprofen, hup, in mijn mik. Terug in foetushouding: dit klote begin van de dag nog even uitstellen.

De beer is los. Opoe op bezoek. Aardbeienjam. Die tijd van de maand.

Ik ga er geen doekjes om winden: ongesteld.

Hoe dat voelt? Volgens Encyclo: „lichamelijk niet in orde”, „gederangeerd”, „onpasselijk” en „zwak”. Tja.  Don’t blame me als ik dat liever verbloem.

Een reactie die er door generaties heen flink is ingebakken.

Al bij de Grieken en Romeinen was menstruatie een teken van zwakte: het bloeden moest de vier humoren in balans houden.

Een maandelijkse correctie om totale ontsporing te voorkomen.

Overigens gold dat ook voor mannen met bloedende aambeien. Maar goed.

Niet gek dat mijn instinct vechten en verbloemen is.

Pijnstillers. Stop erin.

En met een Libresse-glimlach op werk verschijnen.

Maar dat is maar een gewoonte. Geen wet.

Dus volg ik liever mijn eigen regels.

Een kruik tegen mijn buik. Deken over mijn hoofd.

Vooral: níet functioneren.